Oszustwo przy umowie pożyczki

Z tego artykułu „Oszustwo przy umowie pożyczki” dowiesz się:

  • na czym polega oszustwo przy umowie pożyczki?
  • czy każdy przypadek nie oddania pożyczki jest przestępstwem oszustwa?
  • kiedy nie zwrócenie pożyczki jest oszustwem?
  • jak ustalić czy doszło do oszustwa przy umowie pożyczki ?
  • jak zawiadomić o przestępstwie oszustwa przy umowie pożyczki?

Pożyczanie pieniędzy rodzinie, znajomym, jak również pożyczanie pieniędzy w celach inwestycyjnych, jest zjawiskiem powszechnym. Problem pojawia się wówczas, gdy osoba, która pożyczyła pieniądze nie zwróciła w całości lub części pożyczonych pieniędzy. Powstaje wówczas pytanie: kiedy nie zwrócenie pożyczki jest przestępstwem oszustwa z art.286 par. 1 Kodeksu Karnego?

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Na czym polega oszustwo przy umowie pożyczki?

Nie zwrócenie pożyczonych pieniędzy jest przestępstwem oszustwa wówczas, gdy pożyczkobiorca wprowadził w błąd pożyczkodawcę co do zamiaru lub możliwości zwrotu pożyczki w umówionym terminie.

Innymi słowy:

Nie oddanie w terminie pożyczonych pieniędzy jest przestępstwem wtedy, gdy pożyczkobiorca oszukał pożyczkodawcę, że zwróci mu pożyczone pieniądze, lub, że będzie w stanie zwrócić pożyczkę w ustalonym terminie.

Więcej na temat przestępstwa oszustwa, tzn. na czym polega przestępstwo oszustwa, kiedy nie wywiązanie się z zawartej umowy jest przestępstwem i co grozi za oszustwo przeczytasz w artykule ” Na czym polega przestępstwo oszustwa?”

Kiedy osoba, która pożyczyła pieniądze popełnia przestępstwo oszustwa?

Osoba, która pożyczyła pieniądze popełnia przestępstwo oszustwa zarówno wtedy, gdy od samego początku, a więc już w czasie zawarcia umowy pożyczki nie miała zamiaru zwrócić pożyczki, jak i wówczas, gdy wprowadziła w błąd – oszukała pożyczkodawcę co do możliwości zwrotu w terminie pożyczonych pieniędzy, nawet wówczas, gdy chciała pożyczkę zwrócić.

Oszustwo przy umowie pożyczki – przykłady

By wytłumaczyć, kiedy dochodzi do oszustwa przy umowie pożyczki najlepiej, posłużyć się przykładami:

Oszustwo przy umowie pożyczki – przykład 1

Osoba, która pożyczyła pieniądze dopuszcza się oszustwa, jeśli wprowadziła w błąd pożyczkodawcę co do realnych możliwości zwrotu pożyczki w umówionym terminie, w ten sposób, że podała pożyczkodawcy, ze osiąga wyższe dochody niż w rzeczywistości.

Na przykład pożyczkobiorca oświadczył pożyczkodawcy, że jego dochody wynoszą 5000 zł. miesięcznie, stąd będzie w stanie zwracać udzieloną pożyczkę w ratach po 3000 zł. miesięcznie. W rzeczywistości dochody pożyczkobiorcy wynosiły 3000 zł. miesięcznie, a więc nie pozwalały (przy uwzględnieniu kosztów utrzymania) na spłatę pożyczki w umówionych ratach po 3000 zł. miesięcznie. Gdyby pożyczkodawca znał rzeczywiste dochody pożyczkobiorcy, wówczas nie pożyczyłby mu pieniędzy na uzgodnionych warunkach, nie podjąłby takiego ryzyka, wiedząc, że dotrzymanie warunków umowy pożyczki przez pożyczkobiorce jest nierealne. W tym przypadku doszło do oszustwa przy umowie pożyczki, nawet, że jeśli pożyczkobiorca chciał, liczył na to, że uda się mu dotrzymać warunków i terminów zwrotu pożyczonych pieniędzy.

Oszustwo przy umowie pożyczki przykład 2

Pożyczkobiorca popełnia przestępstwo oszustwa, jeżeli wprowadził w błąd pożyczkodawcę co możliwości oddania pożyczonych pieniędzy w uzgodnionym terminie w ten sposób, że zataił przez pożyczkodawcą swoje zobowiązania finansowe wobec innych osób.

Np. pożyczkobiorca podał pożyczkodawcy prawdziwe dochody wynoszące 5000 zł. miesięcznie, ale zataił przed nim, że ma orzeczone alimenty na syna w wysokości 2.000 zł. miesięcznie. W konsekwencji pożyczkobiorca nie był w stanie spłacać pożyczki w ustalonych ratach po 3.000 zł. miesięcznie. Tu również pożyczkodawca nie pożyczyłby pieniędzy na uzgodnionych warunkach, gdyby znał rzeczywista sytuację finansową pożyczkobiorcy. Tu także pożyczkobiorca popełnił przestępstwo oszustwa przy umowie pożyczki, nawet jeśli chciał oddawać pożyczone pieniądze w uzgodnionych z pożyczkodawcą ratach.

Oszustwo przy umowie pożyczki przykład 3

Pożyczkobiorca dopuścił się oszustwa przy umowie pożyczki, jeśli wprowadził w błąd pożyczkodawcę co do posiadanego majątku, który miał stanowić zabezpieczenie dla pożyczkodawcy na wypadek nie dotrzymania warunków umowy pożyczki.

Np. Pożyczkobiorca zapewniał pożyczkodawcę, że jest właścicielem samochodu o wartości 20.000 zł., równego sumie pożyczonych pieniędzy i zapewnił, że gdyby nie oddał pożyczki w terminie, wówczas sprzeda samochód i w ten sposób odda dług wynikający z zawartej umowy pożyczki. Okazało się jednak, że pożyczkobiorca nie był właścicielem samochodu. Pożyczkodawca nie zdecydowałby się pożyczyć pieniędzy, gdyby nie zapewnienie pożyczkobiorcy o własności samochodu, który miła być zabezpieczeniem zwrotu pożyczonych pieniędzy. Tu także doszło do oszustwa przy umowie pożyczki, nawet, jeśli pożyczkobiorca miała zamiar wywiązać z się z zawartej umowy pożyczki.

Oszustwo przy umowie pożyczki przykład 4

Pożyczkobiorca popełnił przestępstwo oszustwa, jeżeli wprowadził w błąd pożyczkodawcę co do celu, na jaki miał wykorzystać pożyczone pieniądze.

Na przykład Pożyczkobiorca uzgodnił z pożyczkodawcą, że przeznaczy pożyczone pieniądze w kwocie 200.000 zł. na zakup i remont mieszkania, które zostanie potem wynajęte, by przynosiło stały dochód. Mieszkanie miało być zabezpieczeniem spłaty pożyczki. Dochód z najmu mieszkania miał zostać przeznaczony na spłatę pożyczki. Pożyczkodawca nie podjąłby ryzyka pożyczenia pieniędzy, gdyby pożyczone pieniądze miałyby zostać przeznaczone na inny cel. Tymczasem pożyczkobiorca przeznaczył pożyczone pieniądze na drogą wycieczkę. Tu, podobnie jak w poprzednich przykładach doszło do oszustwa przy umowie pożyczki, nawet jeśli pożyczkobiorca zamierzał zwrócić pożyczkodawcy pożyczone pieniądze.

Oszustwo przy umowie pożyczki przykład 5

Pożyczkobiorca popełnił przestępstwo oszustwa, gdy wprowadził pożyczkodawcę w błąd co do zamiaru zwrotu pożyczonych pieniędzy w uzgodnionym w umowie pożyczki terminie.

Pożyczkobiorca popełnia przestępstwo oszustwa przy umowie pożyczki, jeśli od samego początku, a więc już w chwili zawierania umowy pożyczki nie miał zamiaru zwrócić o czasie pożyczonych pieniędzy.

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Przestępstwo oszustwa przy ustnej umowie pożyczki

W sprawach karnych o oszustwo przy umowie pożyczki nie ma znaczenia, czy umowa pożyczki została zawarta na piśmie czy ustnie.

W sprawach karnych o przestępstwo oszustwa nie mają zastosowania przepisy Kodeksu Cywilnego ograniczające możliwość udowodnienia przez pożyczkodawcę – pokrzywdzonego przestępstwem oszustwa – faktu zawarcia umowy pożyczki i jej warunków, nawet jeśli umowa pożyczki została zawarta ustnie.

Pożyczkodawca może w sprawie karnej o oszustwo przy ustnej umowie pożyczki żądać przesłuchania świadków na potwierdzenie zawarcia umowy pożyczki i jej warunków.

Oszustwo przy umowie pożyczki – podsumowanie

Jak widać istotą przestępstwa oszustwa przy umowie pożyczki jest wprowadzenie w błąd pożyczkodawcy co do zamiaru zwrotu pożyczki, realnych możliwości zwrotu pożyczonych pieniędzy lub celu, na jaki miały zostać przeznaczone pożyczone pieniądze.

By doszło do oszustwa przy umowie pożyczki błąd, w jaki został wprowadzony pożyczkodawca musi być istotny. Błąd jest istotny, jeśli pożyczkodawca nie zdecydowałby się na pożyczenie pożyczkobiorcy pieniędzy na uzgodnionych warunkach, gdyby znał rzeczywisty stan rzeczy – dochodów, majątku pożyczkobiorcy czy celu przeznaczenia pożyczonych pieniędzy.

oszustwo przy umowie pożyczki

Wbrew potocznemu przekonaniu pożyczkobiorca popełnia przestępstwo oszustwa przy umowie pożyczki, jeśli wprowadził w błąd pożyczkodawcę co do istotnych okoliczności umowy pożyczki, nawet wtedy, gdy chciał zawrócić pożyczkę w umówionym terminie.

Jak zawiadomić o przestępstwie oszustwa przy umowie pożyczki?

Osoba, która została oszukana przy umowie pożyczki może złożyć zawiadomienie o przestępstwie oszustwa na wiele sposobów tj:

  • złożyć pisemne zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oszustwa na Policji lub w Prokuraturze

albo

  • złożyć na Policji lub w Prokuraturze ustne zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oszustwa składając od razu zeznania w charakterze świadka

Więcej o tym, jak złożyć zawiadomienie o przestępstwie przeczytasz w artykułach:

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, przestępstwo oszustwa | Otagowano , , , | 19 komentarzy

Na czym polega przestępstwo oszustwa?

Z tego artykułu „Na czym polega przestępstwo oszustwa?” dowiesz się:

  • kiedy mamy do czynienia z przestępstwem oszustwa z art.286 par. 1 Kodeksu Karnego?
  • czy każde niewywiązanie się z umowy stanowi przestępstwo oszustwa?
  • kiedy niedotrzymanie warunków umowy jest przestępstwem oszustwa?
  • co grozi za przestępstwo oszustwa?

Na czym polega przestępstwo oszustwa z art.286 § 1 k.k.?

Przestępstwo oszustwa z art.286§1 k.k. polega na wprowadzeniu w błąd drugiej osoby lub wykorzystaniu błędu drugiej osoby (najczęściej kontrahenta – strony umowy) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i doprowadzeniu jej w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.

Sprawca przestępstwa oszustwa wprowadza inną osobę w błąd lub wykorzystuje błąd innej osoby po to, by osiągnąć jej kosztem nienależną korzyść majątkową.

Dla popełnienia przestępstwa oszustwa konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

  • wprowadzenie w błąd lub wykorzystanie błędnego przeświadczenia drugiej osoby, np. strony umowy
  • doprowadzenie osoby wprowadzonej w błąd do niekorzystnego rozporządzenia mieniem
  • działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej

Wprowadzenie w błąd przy przestępstwie oszustwa polega na podstępnym wytworzeniu o innej osoby (np. strony umowy) błędnego obrazu rzeczywistości, np. przedłożeniu w Banku niezgodnego z prawdą zaświadczenia o zatrudnieniu w celu przekonania Banku o zdolności kredytowej.

na czym polega przestępstwo oszustwa

Doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przy przestępstwie oszustwa polega na tym, że na skutek błędu druga strona umowy dokonuje czynności rozporządzającej mieniem, która jest dla niej niekorzystna i której by nie dokonała, gdyby znała prawdziwy obraz rzeczywistości.

Działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej ma miejsce wówczas, gdy sprawca wprowadza w błąd drugą osobę po to właśnie, by działając pod jego wpływem dokonała niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Nie ma przy tym znaczenia czy sprawca działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie czy też innej osoby.

Przestępstwo oszustwa przepisy Kodeksu Karnego

Przestępstwo oszustwa zostało uregulowane w art.286 Kodeksu Karnego.

Zgodnie z art.286 par. 1 Kodeksu Karnego przestępstwo oszustwa popełnia ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd lub wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania.

Przestępstwo oszustwa obejmuje 3 odmiany w zależności od wagi popełnionego przestępstwa, w szczególności w zależności od rozmiaru szkody wyrządzonej osobie pokrzywdzonej przestępstwem oszustwa:

  • zwykłe przestępstwo oszustwa – uregulowane w art.286 par. 1 Kodeksu Karnego zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat
  • przestępstwo oszustwa – wypadek mniejszej wagi – uregulowane w art.286 par. 3 Kodeksu Karnego – zagrożone karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do 1 roku
  • przestępstwo oszustwa w stosunku do mienia znacznej wartości – uregulowane w art.294 par. 1 Kodeksu Karnego – zagrożone karą pozbawienia wolności od 1 roku do 10 lat.

Kiedy niewywiązanie się z umowy jest przestępstwem oszustwa?

Nie każde niedotrzymanie warunków umowy jest przestępstwem oszustwa.

Nie wywiązanie się z umowy stanowi przestępstwo oszustwa tylko wówczas, gdy jedna ze stron umowy w czasie zawarcia umowy wprowadza drugą stronę umowy w błąd, albo wykorzystuje błędne przekonanie drugiej strony z chęci zysku – w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

Strona umowy popełnia przestępstwo oszustwa tylko wówczas, gdy już w czasie zawierania umowy zamierza doprowadzić drugą stronę umowy do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i właśnie w tym celu – osiągnięcia korzyści majątkowej – wprowadza kontrahenta w błąd lub wykorzystuje jego błędne przeświadczenie.

Jeżeli strona umowy nie wywiąże się z warunków zawartej umowy, ale w czasie jej zawierania miała zamiar dotrzymać warunków umowy, wówczas nie popełnia przestępstwa oszustwa.

Ciężar udowodnienia zamiaru oszustwa, a więc nie wywiązania się z warunków umowy spoczywa na Prokuratorze.

Co grozi za przestępstwo oszustwa?

Za przestępstwo oszustwa grozi kara pozbawienia wolności, kara grzywny oraz obowiązek naprawienia szkody na rzecz osoby pokrzywdzonej przestępstwem oszustwa.

Podstawową karą wymierzana przez Sądy za przestępstwo oszustwa jest kara pozbawienia wolności.

Najczęściej Sądy wymierzają za przestępstwo oszustwa karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, niewielką karę grzywny oraz obowiązek naprawienia szkody na rzecz osoby pokrzywdzonej przestępstwem.

Kara pozbawienia wolności bez jej zawieszenia za przestępstwo oszustwa grozi osobom karanym wcześniej na karę pozbawienia wolności albo gdy szkoda wyrządzona pokrzywdzonemu wynosi kilkadziesiąt tysięcy złotych lub więcej.

Warunkowe umorzenie sprawy karnej o przestępstwo oszustwa

Gdy przestępstwo oszustwa stanowi wypadek mniejszej wagi, a więc zostało uznane przez Sąd za przestępstwo z art.286 par. 3 Kodeksu Karnego, wówczas Sąd może zamiast wyroku skazującego wydać wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne.

Warunkowe umorzenie sprawy karnej o przestępstwo oszustwa jest możliwe tylko wówczas, gdy Sąd uzna przestępstwo oszustwa za wypadek mniejszej wagi a więc za przestępstwo z art.286 par. 3 Kodeksu Karnego.

Warunkowe umorzenie sprawy karnej o przestępstwo oszustwa nie jest możliwe, gdy Sąd uzna przestępstwo oszustwa za tzw. zwykłe oszustwo z art.286 par. 1 Kodeksu Karnego, albo gdy przestępstwo oszustwa dotyczy mienia znacznej wartości, a więc stanowi przestępstwo z art.294 par. 1 Kodeksu Karnego

Osoba oskarżona o przestępstwo oszustwa, która przyznaje się do popełnienia przestępstwa i chce, by Sąd warunkowo umorzył postępowanie karne, musi wcześniej przekonać Sąd do uznania przestępstwa oszustwa za wypadek mniejszej wagi z art.286 par. 3 Kodeksu Karnego

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, przestępstwo oszustwa | Otagowano , , , , | 106 komentarzy

Oszustwo przy zakupie samochodu

Z tego artykułu „Oszustwo przy zakupie samochodu” dowiesz się:

  • kiedy dochodzi do oszustwa przy sprzedaży samochodu?
  • na czym polega oszustwo podczas kupna samochodu?
  • kiedy sprzedaż samochodu jest przestępstwem oszustwa?
  • jakie są najczęstsze oszustwa przy sprzedaży samochodów?
  • jak zawiadomić o przestępstwie oszustwa podczas kupna samochodu?

Na czym polega oszustwo przy zakupie samochodu?

Przestępstwo oszustwa uregulowane w art.286 Kodeksu Karnego polega na wprowadzeniu w błąd lub wykorzystaniu błędnego przeświadczenia drugiej osoby celem doprowadzenia jej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem dla osiągnięcia korzyści majątkowej.

Więcej o tym, kiedy dochodzi do przestępstwa oszustwa i co grozi za popełnienie przestępstwa oszustwa przeczytasz w artykule „Na czym polega przestępstwo oszustwa?”

Do oszustwa przy zakupie samochodu dochodzi wówczas, gdy sprzedawca wprowadził w błąd kupującego co do istotnych cech – właściwości sprzedawanego samochodu, takich jak. np. stan prawny pojazdu, przebieg samochodu, ilość i zakres dotychczasowych szkód komunikacyjnych, czyli tzw. wypadkowość auta w celu przekonania kupującego do nabycia samochodu za jak najwyższą cenę.

Innymi słowami:

Sprzedawca samochodu popełnia przestępstwo oszustwa z art.286 par. 1 Kodeksu Karnego, gdy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej ( uzyskania jaka najwyższej ceny sprzedaży) wprowadza w błąd kupującego przekazując mu nieprawdziwe informacje o stanie prawnym lub stanie technicznym samochodu i w ten sposób doprowadza kupującego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem ( a więc do zakupu samochodu)

Kiedy dochodzi do przestępstwa oszustwa przy zakupie samochodu?

Zachowanie sprzedawcy stanowi oszustwo przy zakupie samochodu,jeśli spełnia łącznie wszystkie wymienione niżej kryteria:

  • sprzedawca wprowadza w błąd kupującego co stanu technicznego albo prawnego sprzedawanego samochodu
  • sprzedawca doprowadza kupującego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem – do zakupu samochodu, a więc do podjęcia decyzji, której kupujący by nie podjął gdyby nie został wcześniej wprowadzony w błąd
  • sprzedawca działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a więc w celu uzyskania pieniędzy ze sprzedaży pojazdu

Kiedy nie dochodzi do oszustwa przy sprzedaży samochodu?

Przestępstwo oszustwa można popełnić tylko umyślnie. To oznacza, że sprzedawca popełnia oszustwo przy zakupie samochodu, tylko wówczas, gdy działa umyślnie, a więc w sposób świadomy i celowy przekazuje kupującemu nieprawdziwe informacje o stanie technicznym lub prawnym sprzedawanego samochodu.

Sprzedawca samochodu nie popełnia przestępstwa oszustwa, jeśli przekazuje kupującemu niezgodne z prawdą informacje dotyczące samochodu samemu będąc przekonanym, że są prawdziwe.

ozustwo przy zakupie samochodu

Dla przykładu: sprzedawca samochodu zamieszcza w ogłoszeniu informację, że sprzedaje samochód z przebiegiem 100.000 km w przekonaniu, że tak rzeczywiście jest. Sprzedawca nie wie, że auto ma w rzeczywistości 300.000 km, gdyż licznik został przekręcony przez poprzedniego właściciela samochodu. W takim przypadku sprzedawca nie popełnił przestępstwa, gdyż nie wprowadził kupującego w błąd – nie przekazał mu świadomie nieprawdziwej informacji o stanie licznika samochodu.

W opisanej wyżej sytuacji kupujący może dochodzić od sprzedawcy zwrotu albo obniżenia ceny z powodu innego stanu licznika na podstawie przepisów o rękojmi w postępowaniu cywilnym. Sprzedawca ponosi wobec kupującego odpowiedzialność odszkodowawczą, ale nie poniesie odpowiedzialności karnej, gdyż nie popełnił przestępstwa oszustwa.

Przykłady oszustw przy zakupie samochodu

Poniżej podam przykłady najczęstszych oszustw przy zakupie samochodu:

Sprzedawca zapewnił kupującego, w ogłoszeniu, albo w ustnie, że samochód jest bezwypadkowe, choć wiedział, że auto uczestniczyło w poważnym wypadku. Kupujący nie kupiłby samochodu za ustaloną ze sprzedawcą cenę, gdyby znał prawdziwa historię samochodu.

Sprzedawca zataił przed kupującym, że rzeczywisty przebieg samochodu jest znacznie większy od przebiegu widniejącego na liczniku. W tym przypadku również kupujący nie kupiłby samochodu za cenę uzgodniona ze sprzedawca gdyby znał rzeczywisty przebieg pojazdu.

Sprzedawca oszukał – wprowadził w błąd kupującego, że auto przez cały okres użytkowania było serwisowane w autoryzowanym serwisie (często się zdarza, że sprzedawca przekazuje kupującemu sfałszowaną książkę serwisową pojazdu). Jeśli dla kupującego był to ważny argument za zakupem auta, wówczas mamy do czynienia z przestępstwem oszustwa.

Sprzedawca zataił – nie poinformował kupującego o wadach prawnych samochodu, a następnie okazało się, że nie był właścicielem pojazdu, albo na samochodzie jest ustanowiony zastaw, albo auto widnieje w bazie pojazdów poszukiwanych przez Policję.

Do oszustwa przy zakupie auta dochodzi wówczas, gdy błąd, w jaki został wprowadzony przez sprzedawcę kupujący był błędem istotnym, to znaczy był ważnym czynnikiem przemawiającym za zakupem samochodu po uzgodnionej ze sprzedawcą cenie.

Dla przykładu: zapewnienie kupującego przez sprzedawcę, że auto jest w 100% bezwypadkowe nie jest przestępstwem oszustwa, jeśli okaże się, że samochód uczestniczył w drobnej stłuczce, nie mającej znaczenia dla użytkowania i wartości pojazdu.

Powstaje pytanie, co możesz zrobić, gdy już dowiesz się, że auto jakie kupiłeś znacząco odbiega od jego opisu i zapewnień sprzedającego? 

Jeżeli sprzedawca samochodu wprowadził Cię w błąd zapewniając o bezwypadkowej historii pojazdu, jego przebiegu, czy też stanu prawnego, wówczas popełnił na Twoją szkodę przestępstwo oszustwa z art.286§ k.k. 

Gdy podejrzewasz, że sprzedawca znał rzeczywisty stan techniczny auta (jego poważne naprawy powypadkowe lub znacznie wyższy przebieg), wówczas możesz zawiadomić Prokuraturę o podejrzeniu popełnienia na Twoją szkodę przestępstwa oszustwa.

Zanim to uczynisz warto skontaktować się ze sprzedawcą samochodu i zażądać od niego:

  • zwrotu pieniędzy jakie wydałeś na zakup auta w zamian za jego zwrot

albo

  • zwrotu części pieniędzy do ceny, jaka odpowiadała rzeczywistej wartości auta w momencie jego zakupu.

Z mojego doświadczenia wynika, ze wiele komisów woli „dogadać” się z klientem, który odkrył rzeczywisty stan techniczny auta lub jego rzeczywisty przebieg i uniknąć postępowania cywilnego o zapłatę lub sprawy karnej o oszustwo.

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 15 komentarzy

Cofnięcie wniosku o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności

W pewnych sytuacjach, np. w przypadku gdy oskarżony dojdzie do wniosku, że chce walczyć o uniewinnienie od zarzucanych mu czynów, zachodzi konieczność cofnięcia złożonego wcześniej przed organem postępowania przygotowawczego wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.

Do kiedy możliwe jest cofniecie wniosku o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności?

Zgodnie z art. 144 § 1 k.k.s. wniosku nie można cofnąć przez miesiąc od jego złożenia. Jednocześnie, cofnięcie wniosku na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności jest niedopuszczalne w przypadku, gdy wniosek wraz z aktami został już przesłany przez organ prowadzący postępowanie karne do Sądu rozpatrującego sprawę.

Cofnięcie wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności należy szczegółowo przemyśleć, gdyż skorzystanie z dobrowolnego poddania się odpowiedzialności pozwala na szybkie zakończenie sprawy, a informacja o wyroku nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym. Natomiast ponowne złożenie wniosku o dobrowolne poddanie się karze jest niedopuszczalne.

Ponadto kwoty pieniędzy, które zostały przekazane przy składaniu wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności – należność Skarbu Państwa, która została uszczuplona przestępstwem skarbowym, grzywna, w przypadku cofnięcia tego wniosku, nie są zwracane oskarżonemu lub innemu wpłacającemu. Zgodnie z art. 144 § 3 k.k.s. kwoty te zatrzymuje się na poczet kar lub środków karnych, które mogą zostać orzeczone w wyroku sądowym. Dopiero, gdy Sąd orzeknie konieczność zapłaty niższej grzywny niż zabezpieczona wcześniej kwota, to różnica jest zwracana oskarżonemu lub innej osobie, która dokonała wpłaty.

Zadzwoń aby skonsultować swoją sprawę: 697053659

lub wyślij mail na:

biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | Dodaj komentarz

Dobrowolne poddanie się odpowiedzialności – przesłanki negatywne

W art. 17 § 2 k.k.s. przewidziane są trzy rodzaje spraw, w których wykluczone jest zastosowanie dobrowolnego poddania się odpowiedzialności. Przypadki te należy traktować jako wyjątki. Co do zasady, oskarżony może bowiem składać wniosek o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności i tym samym uniknąć skazania za przestępstwo skarbowe.

Negatywne przesłanki dobrowolnego poddania się odpowiedzialności:

  • jeśli zarzucany czyn jest zagrożony karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności. Sytuacja ta dotyczy przestępstw skarbowych, za które nie można orzec kary grzywny, a jedynie karę ograniczenia wolności bądź pozbawienia wolności.

  • gdy zarzucany czyn jest zagrożony karą grzywny, ale został popełniony w warunkach, które zaostrzają odpowiedzialność karną za jego popełnienie. Ustawodawca przywołuje w tym miejscu sytuacje wymienione w art. 37 § 1 k.k.s. lub art. 38 § 2 k.k.s. Dotyczą one np. sytuacji, w której uszczuplenie należności Skarbu Państwa powstałe na skutek przestępstwo miało dużą wartość, tzn. przekraczało pięćsetkrotną wartość minimalnego wynagrodzenia za pracę lub popełnianie przestępstw skarbowych stało się dla oskarżonego źródłem dochodu.

  • jeśli w sprawie występuje interwenient i zgłosił on interwencję wobec przedmiotu podlegającego przepadkowi – w takiej sytuacji, również nie jest możliwe skorzystanie z dobrowolnego poddania się odpowiedzialności. Interwenientem jest osoba lub spółka, która nie jest oskarżonym lub podejrzanym w sprawie skarbowej, ale zgłosiła roszczenia co do przedmiotów podlegających przepadkowi w myśl przepisów k.k.s.

Podsumowując, gdy w sprawie zachodzi choć jedna z powyższych przeszkód w skorzystaniu z dobrowolnego poddania się odpowiedzialności, sprawa trafi do rozpoznania przez Sąd na rozprawie. Oczywiście, nie przekreśla, to np. ubiegania się o warunkowe umorzenie postępowania karnego. W przypadku warunkowego umorzenia postępowania o przestępstwo skarbowe oskarżony pozostaje osobą niekaraną. Jednakże, aby Sąd mógł warunkowo umorzyć postępowanie karne, musi dojść do przekonania, iż stopień społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa jest nieznaczny. Ponadto warunkiem koniecznym do ubiegania się o warunkowe umorzenie postępowania karnego jest uprzednia niekaralność sprawy za przestępstwo popełnione umyślnie.

Zadzwoń aby skonsultować swoją sprawę: 697053659

lub wyślij mail na:

biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | Dodaj komentarz

Kiedy możliwe jest dobrowolne poddanie się odpowiedzialności w sprawie karnoskarbowej?

Aby Sąd mógł wydać wyrok, w którym zezwoli na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności w sprawie karnoskarbowej, muszą wystąpić następujące okoliczności:

  • w sprawie brak jest wątpliwości, co do sprawstwa oskarżonego oraz co do innych istotnych okoliczności zdarzenia.

  • wniosek o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności podejrzany może złożyć tylko wtedy, gdy postępowanie przygotowawcze prowadzi organ finansowy(urząd skarbowy, inspektor kontroli skarbowej lub urząd celny). Tym samym złożenie wniosku jest wykluczone w przypadku prowadzenia sprawy przez organ niefinansowy (np. Policję, Straż Graniczną, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Żandarmerię Wojskową czy Centralne Biuro Antykorupcyjne);

  • wniosek w formie pisemnej lub ustnej należy złożyć zanim organ finansowy prześle do Sądu akt oskarżenia, a więc w praktyce w trakcie przesłuchania w charakterze podejrzanego;

  • do wniosku należy załączyć potwierdzenie zapłaty całości należności skarbowej, która została uszczuplona przestępstwem lub wykroczeniem. Jeśli więc osoba oskarżona o przestępstwo, wskutek którego Skarb Państwa utracił 20.000 złotych, to właśnie taką kwotę należy zapłacić jeszcze przed złożeniem wniosku o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności;

  • do wniosku należy dołączyć potwierdzenie zapłaty tytułem grzywny kwoty co najmniej 1/3 minimalnego wynagrodzenia za pracę i kwoty co najmniej zryczałtowanej równowartości kosztów postępowania;

  • w niektórych sprawach obowiązkowe jest orzeczenie przepadku przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa lub pochodzących z przestępstwa. Oskarżony w tego typu sprawie, to przy składaniu wniosku o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności musi wyrazić pisemną zgodę na przepadek tych przedmiotów lub, jeśli nie będzie możliwe oddanie tych przedmiotów – uiścić równowartość tych przedmiotów.

Jeśli wniosek o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności spełnia wszystkie wymienione przesłanki formalne, to organ finansowy prowadzący postępowanie przygotowawcze nie skieruje do Sądu aktu oskarżenia, a zamiast aktu oskarżenia – wniosek o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.

Po wpłynięciu wniosku do Sądu, zostanie wyznaczone posiedzenie, na którym Sąd ponownie podda wniosek kontroli pod kątem wymienionych wyżej przesłanek, a przypadku ich spełnienia – udzieli zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności i wyda wyrok.

______________________________________________________________________

Nasza kancelaria specjalizuje się w sprawach kranoskarbowych, więc jeżeli potrzebujesz porady w swojej sprawie skontaktuj się z nami. Nasze wieloletnie doświadczenie zawodowe pokazuje, że każdą sprawę warto skonsultować najpierw z adwokatem.

Zadzwoń aby skonsultować swoją sprawę: 697053659

lub wyślij mail na:

biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | Dodaj komentarz

Dobrowolne poddanie się odpowiedzialności – czym jest

Dobrowolne poddanie się odpowiedzialności jest instytucją prawa karnego skarbowego. Pozwala ona na szybkie i mało dolegliwe dla oskarżonego załatwienie sprawy karnoskarbowej. W „zwykłym” prawie karnym oskarżony nie ma możliwości skorzystania z tego typu rozwiązania.

Z dobrowolnego poddania się odpowiedzialności może skorzystać zarówno sprawca wykroczenia skarbowego, jak i przestępstwa skarbowego.

Kiedy możliwe jest dobrowolne poddanie się odpowiedzialności?

Aby móc skorzystać z dobrodziejstwa tej instytucji należy przyznać się do zarzucanego czynu, zapłacić kwotę, która została uszczuplona przestępstwem skarbowym (jeśli np. jesteś oskarżony o niezapłacenie 10.000 złotych podatku dochodowego, to, aby dobrowolnie poddać się odpowiedzialności musisz tę stratę Skarbu Państwa wyrównać jeszcze przed złożeniem wniosku) oraz dodatkowo uiścić grzywnę. Oczywiście zgodę na wniosek podejrzanego o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności musi wyrazić organ finansowy. Jeżeli organ ten wyrazi zgodę, wówczas wysyła do Sądu wniosek o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. Jeżeli sprzeciwi się wnioskowi, wówczas wysyła do Sądu akt oskarżenia.

Kiedy sprawca może złożyć wniosek o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności?

Aby skorzystać z dobrowolnego poddania się odpowiedzialności sprawca musi złożyć wniosek o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. Taki wniosek należy złożyć jeszcze przed tym, jak organ finansowy prowadzący postępowanie przygotowawcze wyśle akt oskarżenia do Sądu, czyli najlepszym momentem na złożenie takiego wniosku jest przesłuchanie w charakterze podejrzanego o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe. Pamiętaj, że na przesłuchanie jako podejrzany możesz stawić się z ustanowionym obrońcą.

Jeśli Sąd zaakceptuje złożony przez oskarżonego wniosek o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, to wydaje na posiedzeniu wyrok, w którym zezwala na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. W takim wypadku cała sprawa odbywa się na jednym krótkim posiedzeniu, bez przesłuchiwania oskarżonego, świadków i przeprowadzania innych dowodów.

Zadzwoń aby skonsultować swoją sprawę: 697053659

lub wyślij mail na:

biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Korzyści z dobrowolnego poddania się odpowiedzialności

Najważniejszą korzyścią jest okoliczność, że informacja o prawomocnym wyroku o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności nie podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Karnego. Tak więc, mimo prawomocnego wyroku, informacja o wydanym wyroku, nie będzie widoczna na karcie karnej skazanego.

Jest to bardzo korzystne z punktu widzenia osoby oskarżonej. Należy bowiem podkreślić, że jeżeli sprawca nie złoży wniosku o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, to w razie wydania przez Sąd wyroku skazującego po przeprowadzeniu rozprawy za przestępstwo skarbowe, wyrok taki jest równoznaczny ze skazaniem za przestępstwo powszechne, jak kradzież czy jazda samochodem w stanie nietrzeźwości, a informacja o skazaniu widnieje w KRK. Wpis o skazaniu w Krajowym Rejestrze Karnym stoi natomiast często na przeszkodzie w znalezieniu zatrudnienia czy brania udziału w przetargach finansowanych ze środków publicznych.

Podsumowując, jesteś oskarżonym o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, powinieneś rozważ skorzystanie z dobrowolnego poddania się odpowiedzialności. Dzięki temu Twoja sprawa ma szanse zakończyć się szybko i możesz uniknąć wpisu o skazaniu w Krajowym Rejestrze Karnym.

______________________________________________________________________

Nasza kancelaria specjalizuje się w sprawach kranoskarbowych, więc jeżeli potrzebujesz porady w swojej sprawie skontaktuj się z nami. Nasze wieloletnie doświadczenie zawodowe pokazuje, że każdą sprawę warto skonsultować najpierw z adwokatem.

Zadzwoń aby skonsultować swoją sprawę: 697053659

lub wyślij mail na:

biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | Dodaj komentarz

Kiedy sąd powszechny powinien odmówić stwierdzenia wykonalności wyroku sądu polubownego?

Klauzula porządku publicznego jako przesłanka odmowy stwierdzenia wykonalności wyrokowi sądu polubownego

Kontrola wydanego w Polsce wyroku sądu polubownego ogranicza się do oceny:

  • czy złożony do sądu powszechnego celem stwierdzenia wykonalności dokument jest wyrokiem sądu polubownego ( była o tym szerzej mowa w poprzednich artykułach na przykładzie fałszywego, tj. nieistniejącego Sądu Polubownego Binar)

  • czy dany spór mógł być poddany pod rozstrzygnięcie sądu polubownego

    oraz

  • czy uznanie lub wykonanie wyroku sądu polubownego byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula porządku publicznego).

Klauzula porządku publicznego stanowi wyraz suwerenności państwowej i narzędzie ochrony krajowego porządku prawnego. Jest stosowana do kontroli zarówno orzeczeń sądów zagranicznych, jak i sądów polubownych. Przez podstawowe zasady należy rozumieć przede wszystkim zasady konstytucyjne. Jak słusznie zauważa W. Siedlecki w Fikcyjny proces cywilny (opubl. w PiP 1955, Nr 2, poz. 212), szczególne znaczenie z punktu widzenia zarówno procesowego jak i materialnego porządku prawnego ma kwestia fikcyjnego postępowania arbitrażowego, prowadzonego przez strony w celu obejścia przepisów prawnych. W przypadku fikcyjności postępowań ocena zgodności z porządkiem publicznym powinna być dokonana w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, z punktu widzenia dopuszczalności zawarcia zapisu na sąd polubowny dla sporów nieistniejących (porządek materialnoprawny). Po drugie – z uwagi na możliwość prowadzenia takiego postępowania, dla którego faktyczny przedmiot w ogóle nie istnieje – ocena ta powinna być zachowana z uwzględnieniem porządku procesowego. Mając zatem na względzie rozważania autora, należy uznać, że ocena zgodności z porządkiem prawnym fikcyjnego postępowania arbitrażowego winna nastąpić przy uwzględnieniu materialnoprawnego i procesowego porządku.

Jak słusznie zaś wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 marca 2012r., sygn. akt I CSK 312/11:Procesowy porządek publiczny może być podstawą oceny wyroku sądu polubownego w dwóch aspektach. Po pierwsze, ocenie podlega zgodność procedury, która doprowadziła do wydania wyroku sądu polubownego z podstawowymi procesowymi zasadami porządku prawnego. Po drugie, ocenie podlegają skutki wyroku arbitrażowego z punktu widzenia ich zgodności z procesowym porządkiem publicznym, tj. czy dają się one pogodzić z systemem prawa procesowego, np. czy nie naruszają powagi rzeczy osądzonej lub praw osób trzecich.” Cytując ponadto w dalszej kolejności powołany wcześniej wyrok Sądu Najwyższego, wskazać trzeba, iż „Klauzula porządku publicznego jak każda klauzula generalna jest niedookreślona, co pozostawia sądowi orzekającemu w konkretnej sprawie dużą dyskrecjonalność, niemniej na jej podstawie kontrola elementów składających się na orzeczenie sądu polubownego nie może przybierać rozmiarów właściwych kontroli merytorycznej (zasadności) takiego orzeczenia. Zakaz kontroli merytorycznej takiego orzeczenia, związany jest z istotą stosowania klauzul porządku publicznego. Przy jej stosowaniu nie chodzi bowiem o to, aby oceniane orzeczenie było zgodne ze wszystkimi wchodzącymi w grę bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa, lecz też o to, czy wywarło ono skutek sprzeczny z podstawowymi zasadami krajowego porządku prawnego.”

Pisaliśmy już o tym w poprzednich artykułach, ale gwoli przypomnienia: Jeśli sąd powszechny w sposób sprzeczny z prawem nadał klauzulę wykonalności wyrokowi sądu polubownego, który nie pochodził od sądu polubownego (jak w przypadku wyroków nieistniejącego Sądu Binar), albo wyrokowi sądu polubownego sprzecznemu z klauzulą polskiego porządku prawnego, wówczas uzasadnione jest dochodzenie od Skarbu Państwa naprawienia szkody wyrządzonej na skutek wyegzekwowania takiego wyroku przez komornika.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Piotr Zieliński

Kontakt: kom: + 48 697 053 659 lub tel: + 48 22 629 00 36

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | Dodaj komentarz

Jaka wygląda procedura stwierdzenia wykonalności wyroku sądu polubownego?

Sądownictwo polubowne w Polsce zostało uregulowane w V części Kodeksu postępowania cywilnego i obejmuje artykuły od art. 1154 do art. 1217. Stosownie do w/w ustawy sądem polubownym jest sąd niepaństwowy, który orzeka w sporach cywilnoprawnych poddanych mu pod rozstrzygnięcie na mocy umowy stron – zapisu na sąd polubowny i orzekający w sprawach o prawa majątkowe oraz o prawa niemajątkowe mogące stanowić przedmiot ugody (z wyłączeniem spraw o alimenty)

Podstawą przekazania do rozstrzygnięcia sprawy cywilnej pod rozstrzygnięcie sądu polubownego stanowi zapis na sąd polubowny. W kodeksie postępowania cywilnego zapis na sąd polubowny unormowany jest w art. 1161§1 k.p.c. i wyraźnie wskazuję, iż jest dokonywany poprzez umowę stron.

Zapis na sąd polubowny występuje w 2 postaciach:

  • Klauzula arbitrażowa

  • Kompromis/umowa o arbitraż

Wyroki sądów polubownych, po ich uznaniu lub po stwierdzeniu ich wykonalności przez sąd powszechny, zrównane są mocą z wyrokami sądów powszechnych. Procedura uznania lub stwierdzenia wyroku lub ugody zawartej przed sądem polubownym odbywa się na posiedzeniu niejawnym i wymaga wcześniejszego wniosku strony. W przypadku wyroków sądów polubownych wydanych za granicą konieczne jest wyznaczenie rozprawy.

Sąd powszechny może odmówić uznania lub stwierdzenia wykonalności wyroku sądu polubownego, jeżeli stwierdzi że:

  • według przepisów ustawy spór nie może być poddany pod rozstrzygnięcie sądu polubownego,

  • uznanie lub wykonanie wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.

Jeżeli strony nie postanowiły inaczej to postępowanie przed sądem polubownym ma charakter jednoinstancyjny (stronom nie przysługuje możliwość odwołania do sądu polubownego), co wynika z art. 1205 § 2 kpc

Stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego

Procedura nadawania wyrokowi sądu polubownego klauzuli wykonalności wymaga 2 załączników tj. stosownie do art. 1213 k.p.c. „oryginał lub poświadczony odpis tego wyroku lub ugody przed nim zawartej, jak również oryginał zapisu na sąd polubowny lub urzędowo poświadczony jego odpis.” Skoro zatem ustawa wymaga od strony przedłożenia w/w dokumentów, to są one niezbędne do wydania orzeczenia o nadaniu klauzuli wykonalności, co więcej Sąd ocenia je stosownie do treści art. 233 §1 k.p.c. tj. wg własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Zatem, jak podkreśla się w orzecznictwie, sąd ocenia zebrany materiał dowodowy z uwzględnieniem wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak również wszelkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych dowodów i mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Przyjmuje się, że ramy swobodnej oceny dowodów muszą być zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia oraz pewnego poziomu świadomości prawnej, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (zob. uzasadnienie wyroku SN z dnia 20 marca 1980 r., II URN 175/79, OSNC 1980, nr 10, poz. 200;

Art. 1213 k.p.c. wyraźnie wymaga od wnioskodawcy załączenia wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej, a zatem niezbędną czynnością jaką musi podjąć Sąd rozpatrujący sprawę jest ustalenie czy przedstawiony mu dokument jest wyrokiem sądu polubownego, a zatem niezbędne jest ustalenie, czy pochodzi od sądu polubownego. Negatywne ustalenia w tym zakresie zobowiązują Sąd do odmowy nadania w/w dokumentowi klauzuli wykonalności bowiem nie jest on wyrokiem. Powyższe ma tym większe znaczenie, gdy zapis na sąd polubowny wskazuje na Stały Sąd Arbitrażowy – czyli podmiot stały, który można zweryfikować i ustalić czy rzeczywiście jest sądem polubownym i może wydawać wyroki.

Kontrola wydanego w Polsce wyroku sądu polubownego ogranicza się do oceny, czy dany spór mógł być poddany pod rozstrzygnięcie sądu polubownego oraz czy uznanie lub wykonanie wyroku sądu polubownego byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula porządku publicznego). Ponieważ ustawodawca dopuszcza możliwość zrównania mocy takiego tytułu z mocą tytułu pochodzącego od sądu państwowego, to konieczne jest również ustalenie na tym etapie, czy nadanie klauzuli wykonalności takiemu tytułowi nie jest sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 1214§3 pkt. 2 k.p.c w sposób wyraźny nakłada na sąd obowiązek odmowy uznania albo stwierdzenia wykonalności wyroku sądu polubownego, jeżeli byłoby to sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula porządku publicznego)

Przywołana treść art. 1214§3 pkt. 2 k.p.c stanowi imperatyw pewnego zachowania sądu w przypadku spełnienia przesłanek w nim wymienionych, niezastosowanie się do niego stanowi rażące naruszenie prawa.

W postępowaniu o uznanie lub stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego, sąd ma obowiązek zbadania czy zostały spełnione wymagania proceduralne, związane z wydaniem wyroku przez sąd arbitrażowy. Oczywiście sąd może ustalić treść wyroku na podstawie przedłożonych mu akt sądu polubownego, nie mając kompetencji do merytorycznego badania rozstrzygnięcia, poza jednym wypadkiem, a mianowicie gdy wykonanie wyroku byłoby sprzeczne z zasadami porządku prawnego Rzeczpospolitej Polskiej, a więc klauzulą porządku publicznego. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego (postanowienie z dnia 28 października 1993r., sygn. akt II CRN 70/93): „Sąd odmówi wydania postanowienia, jeżeli ze złożonych akt sądu polubownego wynika, że wyroki lub ugoda treścią swą uchybia praworządności lub zasadom współżycia społecznego w Rzeczpospolitej Polskiej. Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca ograniczył – w tym postępowaniu – sąd państwowy do korzystania tylko z jednego źródła informacji, a mianowicie do złożonych w tym sądzie akt sądu polubownego. Postępowanie o stwierdzenie wykonalności orzeczenia sądu polubownego powinno być – jak się powszechnie podkreśla w literaturze przedmiotu – z natury rzeczy krótkie i proste, co byłoby niewykonalne w wypadku konieczności przeprowadzenia dowodów celem ustalenia okoliczności faktycznych, niezbędnych do wyrażenia oceny, czy orzeczenie treścią swą uchybia praworządności lub zasadom współżycia społecznego. Jednakże istniejące ograniczenie nie zwalnia, a przeciwnie, wobec szczupłego z reguły materiału, którym sąd stwierdzający wykonalność dysponuje, nakłada na sąd państwowy obowiązek wnikliwego badania treści przedstawionych mu dokumentów i pism, nie wyłączając badania toku i rodzaju czynności dotychczas przez strony zdziałanych oraz skutków, jakie mogą one wywołać względem osób trzecich.”

W tym miejscu warto przytoczyć historię jednej z prowadzonych przez kancelarię spraw, która nierozerwalnie wiąże się z sądownictwem polubownym procedurą stwierdzania wykonalności wyroku sądu polubownego.

Sąd polubowny Binar

W roku 2015 polski wymiar sprawiedliwości wstrząsnęły doniesienia o fikcyjnych wyrokach sądu arbitrażowego BINAR mającego siedzibę w Warszawie oraz Talinie w Estonii. Oszuści wykorzystując lukę w prawie w postaci braku skatalogowania listy stałych sądów arbitrażowych tworzyli fałszywe tytuły egzekucyjne, którym następnie Sąd Okręgowy w Warszawie XX Wydział Gospodarczy nadawał klauzulę wykonalności. Celem ataków były duże spółki z branży paliwowej, które o fakcie wydania wyroku sądu polubownego i stwierdzenia jego wykonalności dowiadywali się dopiero na etapie wszczęcia egzekucji komorniczej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Śremie Roberta Śron.

Dla przypomnienia sprawy cywilne mogą być poddawane pod rozstrzygnięcie zarówno sądom powszechnym jak i sądom polubownym. Podstawą przekazania do rozstrzygnięcia sprawy cywilnej pod rozstrzygnięcie sądu polubownego stanowi zapis na sąd polubowny. W kodeksie postępowania cywilnego zapis na sąd polubowny unormowany jest w art. 1161§1 k.p.c. i wyraźnie wskazuję, iż jest dokonywany poprzez umowę stron.

Sądy polubowne zaś dzielą się na stałe oraz powoływane mocą woli stron dla rozstrzygnięcia danego sporu już istniejącego.

Oszuści, którzy wykorzystali lukę w polskim prawie założyli stronę internetową Stałego Niezależnego Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego BINAR: http://www.binararbitration.pl/vahekohus/index.html, zamieścili tam regulamin oraz adres i numer telefonu. Niestety wszelkie próby kontaktu z rzekomym sądem arbitrażowym są daremne. Ponadto podany adres przy ul. Emili Plater w Warszawie jest adresem wirtualnym i faktycznie trudno powiedzieć czy jakikolwiek podmiot ma tam siedzibę. Warto podkreślić, iż rzekomy Stały Niezależny Międzynarodowy Sąd Arbitrażowy BINAR ma numer KRS 0000039560, o którym dowiedzieliśmy się przeglądając akta sprawy o stwierdzenia wykonalności rzekomego wyroku pochodzącego od w/w sądu. Po sprawdzeniu przedmiotowego numeru KRS, ku naszemu zdumieniu okazało się, iż pod wskazanym w zapisie na Sąd polubowny numerem KRS 0000039560 występuje zupełnie inny podmiot: Binar Sp. z o.o. mający siedzibę w Warszawie przy ul. Domaniewskiej. Dalsza lektura odpisu aktualnego KRS Stałego Niezależnego Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego BINAR(bądź zgodnie z KRS Binar sp. z o.o.) prowadzi do wniosku, iż w/w podmiot jest w istocie firmą zajmującą się szeroko rozumianą działalnością budowlaną. Nadto wskazać należy, iż podmiot o numer KRS 00000395604 tj. BINAR sp. z o.o. nie może być również poczytywany jako sąd arbitrażowy powołany przez strony ad hoc z uwagi na całkowitą sprzeczność z nazwą Stałego Niezależnego Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego BINAR, którego literalne brzmienie sugeruję instytucjonalny i stały charakter w/w podmiotu.

Dalsze zdumienie pojawiło się, gdy odkryliśmy, iż właścicielem i jedynym członkiem zarządu spółki Binar sp. z o.o. jest ta sama osoba która była jedynym reprezentantem estońskiej spółki OÜ Aaborn na której rzecz nadano klauzulę wykonalności wyrokowi sądu polubownego czyli rzekomego wierzyciela.

W tym miejscu warto postawić zasadnicze pytanie: Dlaczego w takim razie Sąd Okręgowy w Warszawie XX Wydział Gospodarczy nadał dokumentowi pochodzącemu od firmy budowlanej klauzulę wykonalności i tym samym stworzył tytuł wykonawczy opiewający na kilka milionów złotych?

Art. 1213 k.p.c. wyraźnie wymaga od wnioskodawcy załączenia wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej, a zatem niezbędną czynnością jaką musi podjąć Sąd rozpatrujący sprawę jest ustalenie czy przedstawiony mu dokument jest wyrokiem sądu polubownego, a zatem niezbędne jest ustalenie, czy pochodzi od sądu polubownego. Negatywne ustalenia w tym zakresie zobowiązują Sąd do odmowy nadania w/w dokumentowi klauzuli wykonalności bowiem nie jest on wyrokiem. Powyższe ma tym większe znaczenie, gdy zapis na sąd polubowny wskazuje na Stały Sąd Arbitrażowy – czyli podmiot stały, który można zweryfikować i ustalić czy rzeczywiście jest sądem polubownym i może wydawać wyroki. Niestety swoisty automatyzm w stosowaniu prawa przez Sądy doprowadził do kuriozalnych sytuacji, w których fałszywym wyrokom pochodzącym od nieistniejących sądów arbitrażowych nadaje się klauzę wykonalności. Sprawa jest tym bardziej bulwersująca, iż każdy z rzekomych wyroków opiewał na wielomilionowe kwoty, zaś od uchronienia przedsiębiorców od tak dotkliwych strat wystarczyło zwykłe porównanie numeru KRS z zapisu na sąd polubowny z tym z odpisu aktualnego przedsiębiorców na stronie ministerstwa sprawiedliwości. Powyższe należy traktować jako absolutne minimum, które sąd nadając klauzulę wykonalności wyrokowi sądu polubownego musiał zrobić, zwłaszcza przy wysokości kwoty na którą opiewał w/w wyrok.

Niezgodność z prawem wydania postanowienia przez Sąd Okręgowy w Warszawie XX Wydział Gospodarczy, wyrokowi rzekomego sądu polubownego polegała na nadaniu klauzuli wykonalności dokumentowi, który nie spełniał wymogów wskazanych w art. 1213 k.p.c i 1214 k.p.c czyli niebędącemu wyrokiem pochodzącym od sądu polubownego ponieważ rzekomy Stały Niezależny Międzynarodowy Sąd Arbitrażowy BINAR nie był sądem polubownym. Nadanie klauzuli wykonalności przez sąd następuje m.in. po przedłożeniu wyroku sądu polubownego – nie zaś dowolnemu dokumentowi. Uprawnionym jest wniosek, iż Sąd Okręgowy w Warszawie XX Wydział Gospodarczy postawieniem nadał klauzulę wykonalności pomimo braku formalnego wniosku pochodzącemu od wnioskodawcy OU Aabron z siedzibą w Estonii czyli załączenia wyroku sądu polubownego, bowiem dokument załączony nie był wyrokiem. Powyższe postanowienie, jest w naszej opinii podstawą odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody jakie wyrządzono w/w prawomocnym orzeczeniem niezgodnym z prawem.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Piotr Zieliński

Kontakt: kom: + 48 697 053 659 lub tel: + 48 22 629 00 36

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | Dodaj komentarz

Obowiązki sądu stwierdzającego wykonalność wyroku sądu polubownego

Istota sądownictwa arbitrażowego (polubownego) w Polsce

Sądownictwo polubowne w Polsce zostało uregulowane w V części Kodeksu postępowania cywilnego i obejmuje artykuły od art. 1154 do art. 1217.

Stosownie do w/w ustawy sądem polubownym jest sąd niepaństwowy, który orzeka w sporach cywilnoprawnych poddanych mu pod rozstrzygnięcie na mocy umowy stron – zapisu na sąd polubowny i orzekający w sprawach o prawa majątkowe oraz o prawa niemajątkowe mogące stanowić przedmiot ugody (z wyłączeniem spraw o alimenty).

Podstawą przekazania do rozstrzygnięcia sprawy cywilnej pod rozstrzygnięcie sądu polubownego stanowi zapis na sąd polubowny. W kodeksie postępowania cywilnego zapis na sąd polubowny unormowany jest w art. 1161§1 k.p.c. i wyraźnie wskazuję, iż jest dokonywany poprzez umowę stron.

Zapis na sąd polubowny występuje w 2 postaciach:

  • Klauzula arbitrażowa

  • Kompromis/umowa o arbitraż

Klauzula arbitrażowa jest umową mocą której strony poddają pod rozstrzygnięcie sądu polubownego spory mogące powstać w przyszłości i wynikające z konkretnego stosunku materialnoprawnego je łączącego np. współpraca handlowa, z reguły klauzula arbitrażowa jest zamieszczana w treści umowy głównej łączącej strony. Często klauzula arbitrażowa w swojej treści wskazuje stały sąd polubowny do rozstrzygania sporów mogących powstać między stronami.

Kompromis/umowa o arbitraż różni się od klauzuli arbitrażowej swoim doraźnym charakterem i dotyczy poddania pod rozstrzygnięcie sądu polubownego sporu już wynikłego. W tym przypadku to strony mogą zdecydować czy spór poddać pod rozstrzygnięcie stałego sądu polubownego czy powołanego ad hoc tj. do rozstrzygnięcia danej sprawy. Warto wskazać , iż jedynie w zakresie sporów z zakresu prawa pracy ustawodawca wyraźnie zarezerwował formę kompromisu, co zostało uregulowane w art. 1164 k.p.c.

Wyroki sądów polubownych, po ich uznaniu lub po stwierdzeniu ich wykonalności przez sąd powszechny, zrównane są mocą z wyrokami sądów powszechnych. Procedura uznania lub stwierdzenia wyroku lub ugody zawartej przed sądem polubownym odbywa się na posiedzeniu niejawnym i wymaga wcześniejszego wniosku strony. W przypadku wyroków sądów polubownych wydanych za granicą konieczne jest wyznaczenie rozprawy.

Sąd powszechny powinien odmówić uznania lub stwierdzenia wykonalności wyroku sądu polubownego, jeżeli stwierdzi że:

  • według przepisów ustawy spór nie może być poddany pod rozstrzygnięcie sądu polubownego

    lub

  • uznanie lub wykonanie wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.

Jeżeli strony nie postanowiły inaczej to postępowanie przed sądem polubownym ma charakter jednoinstancyjny (stronom nie przysługuje możliwość odwołania do sądu polubownego), co wynika z art. 1205 § 2 kpc

Jakie są obowiązki sądu podczas stwierdzania wykonalności wyroku sądu polubownego?

Na wstępie przytoczymy treść art. 1213 k.p.c.: O uznaniu albo stwierdzeniu wykonalności wyroku sądu polubownego lub ugody przed tym sądem zawartej sąd orzeka na wniosek strony. Do wniosku strona jest obowiązana załączyć oryginał lub poświadczony przez sąd polubowny odpis jego wyroku lub ugody przed nim zawartej, jak również oryginał zapisu na sąd polubowny lub urzędowo poświadczony jego odpis. Jeżeli wyrok sądu polubownego lub ugoda przed nim zawarta albo zapis na sąd polubowny nie są sporządzone w języku polskim, strona jest obowiązana dołączyć uwierzytelniony ich przekład na język polski.

Art. 1213 k.p.c. zatem wyraźnie wymaga od wnioskodawcy załączenia wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej, a zatem obowiązkiem sądu rozpatrującego sprawę jest na wstępie ustalenie czy przedstawiony mu dokument jest wyrokiem sądu polubownego, a zatem niezbędne jest ustalenie, czy pochodzi od sądu polubownego. Negatywne ustalenia w tym zakresie zobowiązują Sąd do odmowy nadania w/w dokumentowi klauzuli wykonalności bowiem nie jest on wyrokiem. Nadanie klauzuli wykonalności wyrokowi sądu polubownego na podstawie dokumentu, który nie został wydany przez sąd polubowny jest niezgodne z prawem. Taka czynność jest podstawą odpowiedzialności Skarbu Państwa za wydanie niezgodnego z prawem orzeczenia.

Na wyrok sądu polubownego, nie zaś dowolny dokument wskazuję również art. 1214 k.p.c., co dodatkowo akcentuje obowiązek potwierdzenia przez sąd powszechny pochodzenia wyroku od sądu polubownego.

W tym miejscu niezbędne jest przywołanie treści art. 1214 k.p.c:

Art. 1214. § 1. O uznaniu wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej, nienadających się do wykonania w drodze egzekucji, sąd orzeka postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie sądu służy zażalenie.

§ 2. Sąd stwierdza wykonalność wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej, nadających się do wykonania w drodze egzekucji, nadając im klauzulę wykonalności.

§ 3. Sąd odmawia uznania albo stwierdzenia wykonalności wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej, jeżeli:

1) według przepisów ustawy spór nie może być poddany pod rozstrzygnięcie sądu polubownego, 

2) uznanie lub wykonanie wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula porządku publicznego). 

Stosownie do treści cytowanego artykułu kontrola wydanego w Polsce wyroku sądu polubownego ogranicza się do oceny, czy dany spór mógł być poddany pod rozstrzygnięcie sądu polubownego oraz czy uznanie lub wykonanie wyroku sądu polubownego byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula porządku publicznego). Ponieważ ustawodawca dopuszcza możliwość zrównania mocy takiego tytułu z mocą tytułu pochodzącego od sądu państwowego, to konieczne jest również ustalenie na tym etapie, czy nadanie klauzuli wykonalności takiemu tytułowi nie jest sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 1214§3 pkt. 2 k.p.c w sposób wyraźny nakłada na sąd obowiązek odmowy uznania albo stwierdzenia wykonalności wyroku sądu polubownego, jeżeli byłoby to sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula porządku publicznego)

Przywołana treść art. 1214§3 pkt. 2 k.p.c stanowi imperatyw pewnego zachowania sądu w przypadku spełnienia przesłanek w nim wymienionych, niezastosowanie się do niego stanowi rażące naruszenie prawa.

W postępowaniu o uznanie lub stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego, sąd ma obowiązek zbadania czy zostały spełnione wymagania proceduralne, związane z wydaniem wyroku przez sąd arbitrażowy. Oczywiście sąd może ustalić treść wyroku na podstawie przedłożonych mu akt sądu polubownego, nie mając kompetencji do merytorycznego badania rozstrzygnięcia, poza jednym wypadkiem, a mianowicie gdy wykonanie wyroku byłoby sprzeczne z zasadami porządku prawnego Rzeczpospolitej Polskiej, a więc klauzulą porządku publicznego. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego (postanowienie z dnia 28 października 1993r., sygn. akt II CRN 70/93): „Sąd odmówi wydania postanowienia, jeżeli ze złożonych akt sądu polubownego wynika, że wyroki lub ugoda treścią swą uchybia praworządności lub zasadom współżycia społecznego w Rzeczpospolitej Polskiej. Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca ograniczył – w tym postępowaniu – sąd państwowy do korzystania tylko z jednego źródła informacji, a mianowicie do złożonych w tym sądzie akt sądu polubownego. Postępowanie o stwierdzenie wykonalności orzeczenia sądu polubownego powinno być – jak się powszechnie podkreśla w literaturze przedmiotu – z natury rzeczy krótkie i proste, co byłoby niewykonalne w wypadku konieczności przeprowadzenia dowodów celem ustalenia okoliczności faktycznych, niezbędnych do wyrażenia oceny, czy orzeczenie treścią swą uchybia praworządności lub zasadom współżycia społecznego. Jednakże istniejące ograniczenie nie zwalnia, a przeciwnie, wobec szczupłego z reguły materiału, którym sąd stwierdzający wykonalność dysponuje, nakłada na sąd państwowy obowiązek wnikliwego badania treści przedstawionych mu dokumentów i pism, nie wyłączając badania toku i rodzaju czynności dotychczas przez strony zdziałanych oraz skutków, jakie mogą one wywołać względem osób trzecich.”

Zatem sąd powszechny, który pomimo sprzeczności wyroku sądu polubownego z podstawowymi zasadami prawnymi obowiązującymi w Polsce nada takiemu orzeczeniu klauzulę wykonalności, dopuszcza się naruszenia prawa. Taka bezprawność jest oczywiście podstawą odpowiedzialności Skarbu Państwa za wydanie prawomocnego orzeczenia.

W tym miejscu warto przytoczyć historię jednej z prowadzonych przez kancelarię spraw, która nierozerwalnie wiąże się z sądownictwem polubownym procedurą stwierdzania wykonalności wyroku sądu polubownego.

Sąd polubowny Binar

W roku 2015 polski wymiar sprawiedliwości wstrząsnęły doniesienia o fikcyjnych wyrokach sądu arbitrażowego BINAR mającego siedzibę w Warszawie oraz Talinie w Estonii. Oszuści wykorzystując lukę w prawie w postaci braku skatalogowania listy stałych sądów arbitrażowych tworzyli fałszywe tytuły egzekucyjne, którym następnie Sąd Okręgowy w Warszawie XX Wydział Gospodarczy nadawał klauzulę wykonalności. Celem ataków były duże spółki z branży paliwowej, które o fakcie wydania wyroku sądu polubownego i stwierdzenia jego wykonalności dowiadywali się dopiero na etapie wszczęcia egzekucji komorniczej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Śremie Roberta Śron.

Dla przypomnienia sprawy cywilne mogą być poddawane pod rozstrzygnięcie zarówno sądom powszechnym jak i sądom polubownym. Podstawą przekazania do rozstrzygnięcia sprawy cywilnej pod rozstrzygnięcie sądu polubownego stanowi zapis na sąd polubowny. W kodeksie postępowania cywilnego zapis na sąd polubowny unormowany jest w art. 1161§1 k.p.c. i wyraźnie wskazuję, iż jest dokonywany poprzez umowę stron.

Sądy polubowne zaś dzielą się na stałe oraz powoływane mocą woli stron dla rozstrzygnięcia danego sporu już istniejącego.

Oszuści, którzy wykorzystali lukę w polskim prawie założyli stronę internetową Stałego Niezależnego Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego BINAR: http://www.binararbitration.pl/vahekohus/index.html, zamieścili tam regulamin oraz adres i numer telefonu. Niestety wszelkie próby kontaktu z rzekomym sądem arbitrażowym są daremne. Ponadto podany adres przy ul. Emili Plater w Warszawie jest adresem wirtualnym i faktycznie trudno powiedzieć czy jakikolwiek podmiot ma tam siedzibę. Warto podkreślić, iż rzekomy Stały Niezależny Międzynarodowy Sąd Arbitrażowy BINAR ma numer KRS 0000039560, o którym dowiedzieliśmy się przeglądając akta sprawy o stwierdzenia wykonalności rzekomego wyroku pochodzącego od w/w sądu. Po sprawdzeniu przedmiotowego numeru KRS, ku naszemu zdumieniu okazało się, iż pod wskazanym w zapisie na Sąd polubowny numerem KRS 0000039560 występuje zupełnie inny podmiot: Binar Sp. z o.o. mający siedzibę w Warszawie przy ul. Domaniewskiej. Dalsza lektura odpisu aktualnego KRS Stałego Niezależnego Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego BINAR(bądź zgodnie z KRS Binar sp. z o.o.) prowadzi do wniosku, iż w/w podmiot jest w istocie firmą zajmującą się szeroko rozumianą działalnością budowlaną. Nadto wskazać należy, iż podmiot o numer KRS 00000395604 tj. BINAR sp. z o.o. nie może być również poczytywany jako sąd arbitrażowy powołany przez strony ad hoc z uwagi na całkowitą sprzeczność z nazwą Stałego Niezależnego Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego BINAR, którego literalne brzmienie sugeruję instytucjonalny i stały charakter w/w podmiotu.

Dalsze zdumienie pojawiło się, gdy odkryliśmy, iż właścicielem i jedynym członkiem zarządu spółki Binar sp. z o.o. jest ta sama osoba która była jedynym reprezentantem estońskiej spółki OÜ Aaborn na której rzecz nadano klauzulę wykonalności wyrokowi sądu polubownego czyli rzekomego wierzyciela.

W tym miejscu warto postawić zasadnicze pytanie: Dlaczego w takim razie Sąd Okręgowy w Warszawie XX Wydział Gospodarczy nadał dokumentowi pochodzącemu od firmy budowlanej klauzulę wykonalności i tym samym stworzył tytuł wykonawczy opiewający na kilka milionów złotych?

Art. 1213 k.p.c. wyraźnie wymaga od wnioskodawcy załączenia wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej, a zatem niezbędną czynnością jaką musi podjąć Sąd rozpatrujący sprawę jest ustalenie czy przedstawiony mu dokument jest wyrokiem sądu polubownego, a zatem niezbędne jest ustalenie, czy pochodzi od sądu polubownego. Negatywne ustalenia w tym zakresie zobowiązują Sąd do odmowy nadania w/w dokumentowi klauzuli wykonalności bowiem nie jest on wyrokiem. Powyższe ma tym większe znaczenie, gdy zapis na sąd polubowny wskazuje na Stały Sąd Arbitrażowy – czyli podmiot stały, który można zweryfikować i ustalić czy rzeczywiście jest sądem polubownym i może wydawać wyroki. Niestety swoisty automatyzm w stosowaniu prawa przez Sądy doprowadził do kuriozalnych sytuacji, w których fałszywym wyrokom pochodzącym od nieistniejących sądów arbitrażowych nadaje się klauzę wykonalności. Sprawa jest tym bardziej bulwersująca, iż każdy z rzekomych wyroków opiewał na wielomilionowe kwoty, zaś od uchronienia przedsiębiorców od tak dotkliwych strat wystarczyło zwykłe porównanie numeru KRS z zapisu na sąd polubowny z tym z odpisu aktualnego przedsiębiorców na stronie ministerstwa sprawiedliwości. Powyższe należy traktować jako absolutne minimum, które sąd nadając klauzulę wykonalności wyrokowi sądu polubownego musiał zrobić, zwłaszcza przy wysokości kwoty na którą opiewał w/w wyrok.

Niezgodność z prawem wydania postanowienia przez Sąd Okręgowy w Warszawie XX Wydział Gospodarczy, wyrokowi rzekomego sądu polubownego polegała na nadaniu klauzuli wykonalności dokumentowi, który nie spełniał wymogów wskazanych w art. 1213 k.p.c i 1214 k.p.c czyli niebędącemu wyrokiem pochodzącym od sądu polubownego ponieważ rzekomy Stały Niezależny Międzynarodowy Sąd Arbitrażowy BINAR nie był sądem polubownym. Nadanie klauzuli wykonalności przez sąd następuje m.in. po przedłożeniu wyroku sądu polubownego – nie zaś dowolnemu dokumentowi. Uprawnionym jest wniosek, iż Sąd Okręgowy w Warszawie XX Wydział Gospodarczy postawieniem nadał klauzulę wykonalności pomimo braku formalnego wniosku pochodzącemu od wnioskodawcy OU Aabron z siedzibą w Estonii czyli załączenia wyroku sądu polubownego, bowiem dokument załączony nie był wyrokiem. Powyższe postanowienie, jest w naszej opinii podstawą odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody jakie wyrządzono w/w prawomocnym orzeczeniem niezgodnym z prawem.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Piotr Zieliński

Kontakt: kom: + 48 697 053 659 lub tel: + 48 22 629 00 36

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | Dodaj komentarz