Oszustwo kredytowe z zaniechania (art. 297 § 2 k.k.)

Tak zwane oszustwo kredytowe z zaniechania (art. 297 § 2 k.k.) polega na zaniechaniu (wbrew ciążącemu obowiązkowi) powiadomienia właściwego podmiotu o powstaniu sytuacji mogącej mieć wpływ na wstrzymanie albo ograniczenie wysokości udzielonego wsparcia finansowego, lub zamówienia publicznego albo na możliwość dalszego korzystania z instrumentu płatniczego.

Należy wskazać, iż jest to przestępstwo bezskutkowe. Dla bytu tego przestępstwa nie jest konieczne zaistnienie jakiejkolwiek szkody, wystarczające jest, że w związku z niepowiadomieniem właściwego podmiotu o powstaniu okoliczności w nim wyliczonych została stworzona możliwość zagrożenia niezrealizowania celu, w jakim dany instrument został udzielony.

Należy zastanowić się kiedy dany podmiot ma obowiązek poinformować właściwy organ o powstaniu sytuacji określonej w art. 297 § 2 k.k. Katalog takich sytuacji nie jest zamknięty. Źródłem zobowiązania przykładowo może być ustawa, regulamin czy umowa.

Przykładem ustawowego źródła zobowiązania jest art. 74 ustawy prawo bankowe. Zgodnie z tym artykułem w czasie obowiązywania umowy kredytu kredytobiorca jest obowiązany przedstawić – na żądanie banku – informacje i dokumenty niezbędne do oceny jego sytuacji finansowej i gospodarczej oraz umożliwiające kontrolę wykorzystania i spłaty kredytu. Należy jednak pamiętać, iż powyższy artykuł nie nakłada na kredytobiorcę obowiązku działania z własnej inicjatywy. Oznacza to, iż jeśli zakres uprawnień kontrolnych banku nie został określony w umowie, odmowa poddania się czynnościom kontrolnym banku nie może być podstawą wypowiedzenia umowy kredytowej.

Umowa również może być źródłem obowiązku wynikającego z art. 297 § 2 k.k. W takiej umowie beneficjent dobrowolnie przyjmuje na siebie zobowiązanie powiadomienia podmiotu udzielającego o swojej sytuacji prawnej i finansowej.

Źródłem obowiązku powiadomienia właściwego podmiotu o powstaniu sytuacji mogącej mieć wpływ na wstrzymanie albo ograniczenie wysokości udzielonego wsparcia finansowego, lub zamówienia publicznego albo na możliwość dalszego korzystania z instrumentu płatniczego jest regulamin. W regulaminie może być zawarty obowiązek beneficjenta przedstawienia na żądanie udzielającego (np. banku) aktualnych informacji takich jak: udzielonych poręczeń i gwarancji, zaciągniętych kredytów i pożyczek, zmiany zamieszkania.

Podsumowując dla osoby korzystającej z danego instrumentu finansowego źródłem obowiązku powiadomienia z art. 297 § 2 k.k jest najczęściej umowa o udzielenie danego instrumentu finansowego. Z kolei dla pracowników udzielających instrumentu finansowego są to najczęściej wewnętrzne uregulowania instytucji udzielającej.

Wskazane powyżej źródła obowiązku powiadomienia o określonej w art. 297 § 2 k.k sytuacji są podstawą do zakreślenia kręgu adresatów tego obowiązku. Adresatami są więc beneficjenci, podmioty udzielające określonych instrumentów obrotu gospodarczego oraz osoby sprawujące nadzór i kontrolę nad ich wykorzystaniem.

Należy wskazać, iż zgodnie z 297 § 2 k.k przedmiotem niepowiadomienia (zaniechania) są informacje o powstaniu sytuacji „mogącej mieć wpływ na wstrzymanie albo ograniczenie wysokości udzielonego wsparcia finansowego lub zamówienia publicznego albo na możliwość dalszego korzystania z elektronicznego instrumentu płatniczego”. Dlatego też nie chodzi tu o każdą informację o beneficjencie danego instrumentu obrotu. W praktyce chodzi o każdą informację dotyczącą pogorszenia się sytuacji finansowej beneficjenta czy też możliwości realizacji przyjętego zobowiązania.

autor artykułu: aplikant adwokacki Patrycja Ponikowska

kontakt tel. 697 053 659 lub 22 629 00 36

Podziel się na:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Blip
  • Blogger.com
  • Flaker
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Buzz
  • RSS
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Wykop
  • Drukuj
  • Poleć
  • LinkedIn
Ten wpis został opublikowany w kategorii artykuły. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

3 odpowiedzi na „Oszustwo kredytowe z zaniechania (art. 297 § 2 k.k.)

  1. Drodzy Czytelnicy
    Zachęcam Was do komentowania tego artykułu oraz zadawania pytań, jakie Wam się nasuną po jego przeczytaniu.
    Na wszystkie pytania postaram się odpowiedzieć.
    Jednocześnie zapewniam, że szanuję Wasza prywatność. Adres e-mail z jakiego wyślecie pytanie lub komentarz do artykułu nie zostanie wyświetlony.

    aplikant adwokacki Patrycja Ponikowska

  2. Tralalal pisze:

    co w sytuacji, kiedy pracownik sklepu np internetowego podejrzewa że dana transakcja jest oszustwem (wyłudzenie kredytu)? Jakie ma obowiązki w takiej sytuacji? Jaką odpowiedzialność może ponieść w przypadku realizacji takiego zamówienia?

    • Witam, jeśli pracownik wie o tym, że dana transakcja jest oszustwem, a mimo wszystko pomaga w jej dokonaniu to może narazić się na odpowiedzialność karną za pomoc w oszustwie, a poza tym na odpowiedzialność z prawa pracy za działanie na szkodę pracodawcy. Nie ma przy tym znaczenia, czy pracownik uzyskał jakąś korzyść finansową. Z pomocnictwem będziemy mieli do czynienia również wtedy, gdy osoba, która pomaga ma zaledwie zamiar ewentualny, tzn. wie, że jej działania mogą doprowadzić do popełnienia przestępstwa i się na to godzi. Może być również tak, że osobie takiej Prokuratura zarzuci współudział w przestępstwie. Wszystko zależy od okoliczności sprawy.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


× 7 = 28

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>