Uprawnienia wierzyciela w przypadku popełnienia przez dłużnika przestępstwa z art. 300 § 1 k.k.

W poprzednim artykule opisałem krótko na czym polega przestępstwo udaremniania majątku z art. 300 § 1 k.k. Ten artykuł zostanie natomiast poświęcony uprawnieniom, które ma wierzyciel pokrzywdzony tym przestępstwem.

W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że przestępstwo to jest przestępstwem wnioskowym – tj. postępowanie karne przeciwko dłużnikowi zostanie wszczęte dopiero, gdy zażąda tego pokrzywdzony – wierzyciel. Jedynym wyjątkiem jest sytuacja, gdy w charakterze pokrzywdzonego występuje Skarb Państwa. Wtedy stosowny wniosek o ściganie nie jest wymagany, a Prokuratura wszczyna i prowadzi postępowanie karne z urzędu.

Jeśli zatem jesteś wierzycielem pokrzywdzonym przestępstwem z art. 300 § 1 k.k. i zdecydowałeś się dochodzić swoich praw w postępowaniu karnym, w pierwszej kolejności powinieneś złożyć zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, w którym trzeba zawrzeć:

  • dokładne dane dłużnika, który upłynnia majątek mimo grożącej niewypłacalności lub upadłości;

  • szczegółowy opis sytuacji z wyjaśnieniem w jaki sposób dochodzi od udaremniania możliwości zaspokojenia wierzytelności;

  • uzasadnienie wskazujące, że zostały spełnione wszystkie znamiona przestępstwa z art. 300 § 1 k.k.;

  • wskazanie dowodów, które świadczą o popełnieniu przestępstwa na szkodę wierzyciela;

  • wniosek o ściganie sprawcy przestępstwa.

Należy również zawnioskować o informowanie przez Prokuraturę o wszystkich czynnościach śledztwa, w których może brać udział pokrzywdzony, w szczególności w przesłuchaniu dłużnika oraz świadków.

Zawiadomienie należy złożyć w formie pisemnej do właściwej Prokuratury – tj. Prokuratury miejsca upłynniania majątku przez dłużnika.

Pokrzywdzony ma także prawo do składania dalszych wniosków dowodowych w trakcie postępowania oraz uzyskania wglądu w akta sprawy. Z doświadczenia zawodowego wiem, że w sprawach o przestępstwa gospodarcze pokrzywdzony powinien w szczególności kontrolować przebieg postępowania. Często poruszane są szczegółowe kwestie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, które należy często wskazywać i wyjaśniać organom prowadzącym postępowanie.

Złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, a w konsekwencji uzyskanie wyroku skazującego dłużnika jest korzystnym rozwiązaniem dla wierzyciela z kilku względów. Przede wszystkim wszczęcie postępowania karnego nie zamyka wierzycielowi drogi do skorzystania z instytucji prawa cywilnego wymierzonych przeciwko nieuczciwemu dłużnikowi, w szczególności ze skargi pauliańskiej.

Po drugie, w tego typu sprawach często zapadają wyroki skazujące na karę pozbawienia wolności w zawieszeniu. Takie rozwiązanie oznacza, że z jednej strony dłużnik nie zostaje pozbawiony wolności – w dalszym ciągu może pracować lub prowadzić działalność, dzięki czemu będzie mógł uzyskać środki na pokrycie zadłużenia, a z drugiej będzie miał świadomość, że nie może w dalszym ciągu działać na szkodę wierzyciela, gdyż wiązałoby to się dla niego z ryzykiem odwieszenia kary pozbawienia wolności.

Podsumowując – jeśli twój dłużnik uszczupla lub udaremnia zaspokojenie twoich wierzytelności rozważ złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Jest to skuteczna metoda ochrony interesów wierzyciela.

 

kontakt tel. 697 053 659 lub 22 629 00 36

Podziel się na:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Blip
  • Blogger.com
  • Flaker
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Buzz
  • RSS
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Wykop
  • Drukuj
  • Poleć
  • LinkedIn
Ten wpis został opublikowany w kategorii artykuły. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

7 odpowiedzi na „Uprawnienia wierzyciela w przypadku popełnienia przez dłużnika przestępstwa z art. 300 § 1 k.k.

  1. Mariusz Stelmaszczyk pisze:

    Drodzy Czytelnicy
    Zachęcam Was do komentowania tego artykułu oraz zadawania pytań, jakie Wam się nasuną po jego przeczytaniu.
    Na wszystkie pytania postaram się odpowiedzieć.
    Jednocześnie zapewniam, że szanuję Wasza prywatność. Adres e-mail z jakiego wyślecie pytanie lub komentarz do artykułu nie zostanie wyświetlony.

    Adwokat Mariusz Stelmaszczyk

  2. robert pisze:

    Witam Pana ,

    Czytałem pana komentarz i po namyśle przychodzi mi art 300. par.2 zachowanie dłużnika, mające na celu udaremnienie wykonania orzeczenia Sądu nie było by wtedy prościej dla wierzyciela .
    Wierzyciel posiadający nakaz zapłaty i sprawa jest prowadzona przez komornika sadowego która nie przynosi efektów to wydaje mi się że art. 300par.2 jest bardziej skuteczniejszy nisz art.300.par 1
    Wtedy wierzyciel ma podstawy do wniesienia sprawy karnej przeciwko dłużnikowi że nie wywiązuje się z orzeczenia Sądu który wydała nakaz zapłaty.

    • Witam.
      Wszystko zależy od tego jaki jest stan faktyczny. Jeśli wobec dłużnika nie zapadł jeszcze żaden wyrok ani nie został wydany nakaz zapłaty, to wtedy nie ma możliwości „ścigania” dłużnika z art. 300 par 2 k.k. Konieczne wtedy jest złożenie zawiadomienia o przestępstwie z art. 300 par. 1 k.k. Oczywiście nie wyłącza to możliwości dochodzenia roszczeń na drodze cywilnej.

      • robert pisze:

        Witam
        W moim przypadku stan faktyczny jest następujący .
        Sprawa jest prowadzona przez komornika sadowego z informacji jakie posiadam jest nas kilkunastu wierzycieli . Dłużnik nie posiada nic na siebie a wynagrodzenie jakie dostaje to tylko z ZUS-u kwota jaką ZUS przesyła do komornika to 620 zł komornik rozdzielił tą kwotę na wierzycieli . Ja mianowicie nie dostaję nic bo kwota jest za mała do podziału. Ale wracając do tematu dłużnik z posiadanych informacji internetowych jak i medialnych promuje nowe produkty jak i uczestniczy na różnych piknikach gdzie wystawia swoje produkty z kąt ma na to kasę to nie wiem. Przeglądając internet i wyroki Sądu Naiwniejszego można by stwierdzić że Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w niniejszej sprawie jest zwolennikiem poglądu, że przestępstwo przewidziane w art. 300 §2 k.k jest przestępstwem skutkowym.
        Określone w art. 300 §2 k.k. zachowanie dłużnika, mające na celu udaremnienie wykonania orzeczenia sądu, w istocie sprowadza się do udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia swojego wierzyciela. Zwrot
        ,,udaremnia lub uszczupla zaspokojenie swojego wierzyciela” wskazuje na użycie czasowników ,,udaremnić” i ,,uszczuplić” w trybie dokonanym.
        Wykładnia gramatyczna przemawia więc za uznaniem, że omawiany zwrot oznacza wymóg wypełnienia przez dłużnika, którego zamiarem jest udaremnienie wykonania orzeczenia sądu lub innego organu państwowego w odniesieniu do zaspokojenia wierzyciela znamion skutku wyrażonych w słowach ,,udaremnia” lub ,,uszczupla”

        A więc skoro dłużnik nie wywiązuje się z orzeczenia Sądu to jest to przestępstwo .

        • Witam ponownie. W doktrynie, orzecznictwie i praktyce nie ma wątpliwości, że przestępstwo z art. 300 par. 2 k.k. jest przestępstwem skutkowym, a więc aby doszło do jego popełnienia musi wystąpić skutek – wierzyciele będą mogli zaspokoić swoje wierzytelności w stopniu mniejszym niż przez uszczupleniem majątku. Sam fakt braku respektowania orzeczenia sądowego nie jest jeszcze przestępstwem. W pana przypadku proponowałbym informować stale Komornika o odkrytych źródłach dochodu dłużnika. Jeśli natomiast uda się ustalić, że dłużnik rzeczywiście wyzbywał się majątku – wtedy w pełni uzasadnione jest złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa.

  3. Krzysztof pisze:

    Witam,
    Czy w trakcie trwania egzekucji dłużnik nabywa samochód i rejestruje na Swoją partnerkę jest przestępstwem? Dodam jeszcze,że po jakimś czasie, partnerka nie chce w tym uczestniczyć i dłużnik jest zmuszony obdarować samochodem tym razem Swoją mamę. Czy to wszystko podlega powyższym artykułom? Mogę uzyskać zeznania świadka -partnerka dłużnika

    • Witam.
      Bardzo wiele okoliczności decyduje o tym, czy można mówić o popełnieniu przestępstwa działania na szkodę wierzyciela. Z tego co Pan pisze, dłużnik nigdy nie był właścicielem samochodu – wtedy na pewno nie można mówić o przestępstwie. Jeśli natomiast był właścicielem i sprzedał/darował pojazd a dodatkowo jego działania utrudniły prowadzenie egzekucji, to mamy do czynienia z przestępstwem. Jeśli sytuacja była taka, że darował gotówkę partnerce, która kupiła za to samochód „na siebie”, to wtedy można mówić ewentualnie o uszczuplenie majątku poprzez darowanie pieniędzy. Z tym że w tym wypadku należałoby wykazać, że rozporządzenie mieniem (darowanie pieniędzy) wpłynęło na przebieg egzekucji. Jest to stosunkowo proste w sytuacji, gdy pieniądze były na rachunku bankowym. Dużo trudniej będzie to wykazać, jeśli pieniądze przekazano w gotówce.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


7 × 6 =

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>